4 November

Intussen zijn we alweer 2 dagen thuis, maar toch nog effe kort een update van onze laatste dag.

Vrijdag ochtend werden we reeds om 8 uur opgehaald aan ons hotel voor onze laatste daguitstap alvorens ’s avonds naar huis te vliegen.

Normaal zouden we al om 6 uur opgehaald worden, maar daar het feest en vakantie is in Guayaquil, is het verkeer niet druk en konden we later vertrekken.

Een uur buiten de stad bezochten we een natuurpark Maglares de Churute.  Daar deden we eerst een tocht door de Mangroves per boot.  Bij het vertrek zat onze boot goed vol, want de mensen van een dorpje ver in de mangroves waren mee.  Ze hadden net inkopen gedaan en heel hun hebben en houden voor de volgende dagen hadden ze bij. Deze mensen kunnen alleen van en naar het dorp bij hoogtij en als er dan ook nog toevallig een boot is.  We hebben ze afgezet in hun dorpje en zagen hoe armzalig deze mensen leefden, maar ze zagen er allemaal gelukkig uit en ze vonden ons wel interessant ook.

Op onze tocht door de mangroves zagen we vele watervogels zoals blauwe reigers, aalscholvers maar ook roze lepelaars.  Deze vogels zijn eigenlijk wit maar omdat ze hier nogal veel garnalen eten, worden ze roos zoals de flamingo’s .

Tweede deel van de uitstap was een wandeling door een jungleachtig bos, waar we op zoek gingen naar de brulapen die daar leven.  We zagen 1 aapje hoog in de boom zitten, meer niet!  Wat we wel zagen waren duizenden en duizenden muggen.  Nooit zoveel muggen samen gezien in mijn leven!  Zelfs onze gids vond het meer dan normaal.

Ik had me voor vandaag nog een extra flesje muggenlotion gekocht maar ’t was precies dat dit hun nog meer aantrok.  Ik had lange broek en bloes met lange mouwen aan en nog beten ze dwars door mijn kleren!  Gevolg, ik sta nu nog vol beten.

Laatste bezoekje van de dag was aan een cacaoplantage.  Na de lunch kregen we een rondleiding door de plantage en werd ons uitgelegd hoe de cacao groeit, geoogst en verwerkt wordt en we mochten onze eigen chocolade maken.  Als afsluitertje dronken we een glas chocolade maar niet met melk gemaakt maar met water en citroengras, best wel lekker omdat het heel sterke chocolade is.  Ook de chocomousse van bij de lunch smaakte heel anders dan bij ons, veel puurder.

En zo kwam het dat we tot 4 uur voor ons vertrek richting Amsterdam nog steeds in de Ecuadoriaanse wildernis zaten.

Onze laatste dag was weer een geslaagde dag!

Op de luchthaven nog snel ons een beetje opgefrist alvorens in te checken en hup op naar koudere oorden…..

3 November

Laatste dag Galapagos.

Vanmorgen om 7.30 werden we afgehaald aan het hotel voor onze rit naar de luchthaven, maar eerst gingen we nog iets anders doen.

Bezoek aan de reuzenschildpadden van Santa Cruz. Deze zijn nog groter dan die die we op San Cristobal zagen. Ze zitten hier niet in een kweekprogramma maar ze leven hier vrij, zelfs op de weg ernaartoe kwamen we langs de weg verschillende schildpadden tegen.

We konden een uur lang rondlopen tussen de schildpadden. Naar 't schijnt was het onmogelijk om verloren te lopen op dit terrein, maar toch is het ons weer gelukt. Zelfs tot twee keer toe, kwamen we op dezelfde verkeerde plaats uit vooraleer weer op het juiste pad te geraken. Je bent zo gefascineerd naar die dieren aan 't zien dat je echt vergeet welke richting je uit moet en kan.

Inclusief in deze laatste halve daguitstap, zat een lunch, maar daar wij al vroeg vertrokken waren was de lunch ook vroeger dan voorzien. Nog voor 10 uur vanmorgen zaten we soep te slurpen en een middagmaal te verorberen.

Maar we moesten dan ook op tijd aan de luchthaven zijn! Onze vlucht was voorzien 12.30, dus eerst – en dat was weer een verrassing – tot aan de haven op het noordelijk deel van Santa Cruz, daar oversteken met een bootje met bagage en al, en dan met de bus bergop verder naar de luchthaven van Baltra. Netjes op tijd aangekomen, ingecheckt en dan nog even wachten. De vlucht vertrok een dik kwartier voor tijd, als iedereen er is is er geen reden tot wachten.

Nu zitten we voor onze laatste avond in Guayaquil. Net zijn we voor de laatste keer lekker gaan eten in een nogal chique restaurant hier in de buurt. Er is hier buiten een Pizzahut en Domino Pizza niks speciaals, dus dit was onze enige optie. Lekker eten en de prijzen waren Belgisch, dus niet zo overdreven duur voor ons, maar wel naar Ecuadoriaanse normen.

2 November

We zijn nu 2 dagen op Santa Cruz en hebben nog geen tijd gehad het stadje zelf te verkennen, telkens was het al donker eer we aankwamen. Vandaag hebben we geen vaste planning, dus gaan we eens op verkenningstocht.
Eerst zijn we naar de vismarkt geweest. 't Is er maar klein, maar toch wel leuk. Buiten de vissen zijn er daar nog vele andere dieren te bespeuren, zoals zeeleeuwen, pelikanen en reigers. Ze komen allemaal eens zien of er ergens een hapje te krijgen is. Het grappigst is één zeeleeuw, hij staat tussen de visverkoopsters als een schoothondje met smekende ogen te wachten tot er nog eens een stukje vis in zijn bek valt.
Na ons bezoek aan de vismarkt hebben we de taxiboot genomen naar de andere kant van de haven. Daar loop je een pad dat naar een strand leidt, strand oversteken en dan een lavapad door een kaktussenbos volgen, langs een zoutontginning verder lopen nog een kaktusbos door en dan kom je aan een soort canyongrot.
Zoet en zout water komen hier samen en het is een prachtige omgeving om te snorkelen en te zwemmen en om alleen maar eens te gaan kijken zoals wij deden.
Nadat we de taxiboot terugnamen zijn we eerst een glaasje Mora gaan drinken. Dat is een soort cranberrysap maar dan serieus dik, het lijkt eerder op een sorbet. Het is ons favoriete sapje hier geworden.
Na de lunch is Guido effe alleen op stap geweest naar Tortuga bay een strand op 45 minuten lopen van hier.
Daarna zijn we nog naar de laguna de las Ninfas hier vlakbij geweest, dat is een mangrovelagune waar soms ook wel stingrays en haaien te zien zijn, maar wij hadden pech 't was eb en er was weinig leven in het water te zien.
Intussen heb ik ook onze koffers klaargemaakt, want morgen vertrekken we alweer. Om half 8 worden we afgehaald, dan doen we eerst nog een toer over de rest van het eiland met een gids en dan iets na de middag nemen we het vliegtuig naar Guayaquil.

1 November

Onze laatste daguitstap van deze reis vandaag.

Vanmorgen om 7.40 werden we afgehaald voor onze uitstap naar Noord Seymore nog een ander eiland van de Galapagos.

Eerst reden we dwars over Santa Cruz naar een overzethaventje van waaruit onze boottrip begon. Daar met een zodiac tot aan de boot die verderop op zee lag omdat die niet tot in de haven zelf kon varen wegens geen aanlegmogelijkheid.

Onze groep bestond uit een gemengd gezeldschap : een Australier, een Duitser, Amerikanen, Panamesen, Italianen en wij Belgen, in totaal waren we met 15 waarvan 2 kleine meisjes van 7-8 jaar.

Fregatvogels en pelikanen hadden onze boot de hele vaart gevolgd, 2 pelikanen gingen zelfs mee op onze boot, dat bespaarde hun vliegenergie...

Fregatvogel

Pelikanen op de zodiac

North Seymore is een voornamelijk vlak eiland. Vooral belangrijk hier zijn de broedkolonies van de fregatvogels en van de blauwpootbobies, beide hebben we dan ook veelvuldig gezien. We hadden zelfs het geluk de fregatvogels in al hun schoonheid dwz met hun opgeblazen rode keelzak, te kunnen zien. Deze keelzak blazen ze op in de paartijd en het zijn dan voornamelijk de mannelijke vogels die nog geen vrouwtje gevonden hebben. Dit was echt een prachtig zicht!

De meeste blauwpootbobies zaten ofwel met een ei of met jongen. Voordeel hier is dat deze dieren totaal geen bang hebben van mensen, ze blijven rustig staan en zitten waar ze zijn en laten zich niet storen, soms is het zelfs precies dat zij even nieuwsgierig zijn naar ons dan wij naar hun...

Op het eiland zaten ook vele landiguana's, totaal andere dan de zee-iguana's die we op Española zagen.

Echt schattig zijn deze niet, maar wel indrukwekkend!

Na de lunch aan boord voeren we terug naar Santa Cruz, naar een mooi strand waar we onder andere gingen kijken naar de flamingo's die daar in een lagune leven. Verder zagen we vlakbij het strand ook zeeschildpadden, haaien en een hele school doktersvissen, je hebt er zelfs geen snorkel voor nodig.

De dag werd afgesloten met een half uurtje strand, waar gezwommen of gesnorkeld kon worden. Heerlijk !

Terug via de zodiac naar de boot (elk bezoek aan land gebeurde via de zodiac, waarmee we dan een natte of een droge landing aan land maakten, afhankelijk van hoe dicht aan het strand kon gekomen worden)

Het was alweer 5 uur eer we terug aan het hotel waren, tijd voor een douchke!

Daarna iets gaan drinken en gaan eten en als afsluiter naar de pier gewandeld waar 's avonds de haaien op het licht afkomen en je ze zo onder je door kan zien zwemmen.

blauwvoetboobie

groep blauwvoetbooobies

Haaien aan de pier van Santa Cruz

broedende blauwvoet boobie

Land iguana

Fregatvogel op vrijersvoeten

Koppel fregatvogels

blauwvoetboobie met jong

pronkende blauwvoet boobie

31 Oktober

Laatste dag San Cristobal. Vanmorgen zijn we eerst naar het Interpretation Center gewandeld, hier wordt uitgelegd hoe de Galapagos eilanden ontstaan zijn, hoe ze evolueerden en wat hun toekomst is. Hoe de dieren hier aankwamen, hoe deze zich aanpasten aan klimaat en omgeving en zulke dingen meer. Dat Darwin hier de voedingsbodem vond voor zijn 'Origin of spieces' dat wisten we natuurlijk al wel, maar het wordt op die manier ook allemaal duidelijker, best wel interessant. Darwin durfde bijna als eerste zeggen dat de wereld niet op één dag geschapen is door God, maar dat alle levende wezens zich ontwikkelden op aarde afhankelijk van de plaats waar ze leven. Zijn evolutietheorie, waarin sommige mensen tot op vandaag niet geloven, voor hun is alles geschapen door die éne god.....

Verder deze voormiddag nog een beetje rondgelopen in het stadje, op tijd geluncht en dan was het zo tijd om met de speedboot naar het volgende eiland te vertrekken, naar Santa Cruz.

Het was een grotere speedboot dan die van gisteren, de zee was best wel woelig (alhoewel Guido beweert van niet....) en voor sommigen sloeg het toch wat op de spijsvertering! Gelukkig hadden wij geen last van zeeziekte, alhoewel ik daar wel bang voor was.

We zagen direct dat Santa Cruz een totaal ander eiland is dan San Cristobal. Hier bruist het van toerisme en leven, San Cristobal was eerder een rustig Ecuadoriaans dorpje.

Meer dan iets gaan eten en drinken hebben we niet meer gedaan vanavond, want het was al 6 uur eer we in het hotel aankwamen.

Morgen vroeg weer op voor onze dagtocht naar een volgend eilandje.

30 Oktober

We hebben er weer een boeiende dag opzitten. Vanmorgen om 9 uur werden we afgehaald door onze gids en zijn we een toer op het eiland San Cristobal gaan doen.

93% van het eiland is nationaal park, dus slechts 7% is ter beschikking van mens, cultuur en toerisme.

Sinds november vorig jaar is er op het eiland 24 km berijdbare weg. Meer niet en meer zal er ook niet komen, de rest is ontoegankelijk.

We reden van west naar oost over deze weg en onze eerste halte was de lagune van een vulkaan hoog op de op één na hoogste berg op 645m hoogte. De lagune is de enige zoetwaterbron van het eiland.

Hierna reden we naar de galapageuros waar er een soort van kweekprogramma is van de schildpadden van dit eiland.

Eerst even vermelden dat elk eiland zijn eigen schildpaddensoort heeft, die niet onderling vermengd worden.

Op San Cristobal leefden tot ongebeer 1835, 100.000 schildpadden, nu zijn het er nog 2800. Het grootste deel werd uitgeroeid door de veroveraars en ontdekkingsreizigers die het vlees van deze dieren aten en olie voor lampjes maakten van hun vet, niet wetende dat ze een unieke diersoort aan 't uitroeien waren.

In 2012 werden 50 van de 2800 schildpadden naar een nieuwe plaats op het eiland vervoerd (waar dezelfde klimatologische omstandigheden heersten qua temperatuur, vochtigheid, vegetatie, natuurlijke voedingsmiddelen enz...) en werd er een kweekprogramma opgestart. Als de nieuwgeboren schildpadjes 6 jaar zijn, worden ze dan teruggebracht naar hun oorspronkelijke leefomgeving hogerop op het eiland. De eerste dieren zullen dus waarschijnlijk binnen een jaar of 2 overgeplaatst worden.

We zagen in het opvangcentrum dieren van net uit het ei, één jaar oud, vier jaar oud enz... maar ook oude gasten van rond de 90. Dat zijn de grootste dieren echt ruig groot. Deze soort schildpad leeft in een droge omgeving en daarom hebben ze een lange nek zodat ze ook aan de hoger groeiende blaadjes van planten kunnen.

Onze gids legde dat allemaal keigoed uit en het was reuze interessant. Deze schildpadden zijn pas geslachtsrijp op hun 40ste, dus je kan je voorstellend dat het voortbestaan van deze soort traag gaat....

Na dit bezoek reden we verder naar Pueto Chino de meest oostelijke plaats die bereikbaar is. Lange wandeling tot aan een wondermooi strand waar we verwelkomd werden door een zeehond die de gehele doorgang versperde. Mensen moesten langs bomen en rotsen klimmen om tot op het strand te geraken, want hij ging niet opzij en hij brulde als je te dicht bij hem kwam. Dieren hebben hier geen beperkingen, mensen wel!

Na een kort rustpauze vanmiddag zijn we nog eens langs de strandboulevard gelopen hier om naar de zeehonden te kijken. Is altijd leuk en gaat niet snel vervelen!

Het was zondagnamiddag, er waren zo goed als geen toeristen enkel locals die ook een wandeling maakten.

Morgenmiddag gaan we naar Santa Cruz het volgende eiland, 80 km verderop. We gaan met de speedboot, het normale transportmiddel hier.

29 Oktober

Onze dag begon vroeg vandaag. Om 6.15 uit bed want om 7.15 werden we afgehaald voor onze daguitstap naar het eiland Española.

Eerst met de speedboot 2 uur varen en het was in het begin redelijk ruwe zee. We waren helemaal nat van het opspattende water, maar ja het is niet koud en dat droogt ook snel weer op.

Española en San Cristobal (waar wij logeren) zijn de twee oudste eilanden van de Galapagos. Española heeft verschillende vogels die enkel en alleen hier voorkomen zoals deze speciale soort albatrossen en ook zee-iguana's die alleen hier leven. Deze iguana's zijn zwart en in de paaitijd zijn ze rood met zwarte vlekken.

We werden direct verwelkomd door deze iguana's, ze lagen op het pad en je moet uitkijken om er niet over te vallen of op te lopen, want ze bewegen niet zo graag.

Verderop zagen we verschillend zeehonden, grote en ook vele kleintjes en dan begon onze twee uur durende wandeling over een deel van het onbewoonde eiland.

We zagen paaiende, broeiende albatrossen en baby albatosjes die flink uit de kluiten gewassen zijn voor minder dan een maand oud te zijn. Een nest hebben deze vogels niet, ze liggen maar ergens op de grond...Nasca bobbies, mooi wit-zwarte grote vogels, blauwpoot bobbies en fregatvogels (tot nu toe alleen nog de vrouwtjes gezien, de mannetjes zijn veel mooier....)

Mockingbirds en havikken, kortom een openlucht dierentuin en geeneen van deze dieren is bang van de mens en iedereen heeft respect voor de dieren zodat dat ook zo blijft.

Sally lightfoot krab

zee-iguana

zee-iguana's

Blauwvoet boobbie

Nazca Boobie

 

Albatros kuiken

Blowhole

Zeehond

Albatros koppel

Het was een vermoeiende maar de moeite waard wandeling.
Terug bij de boot aangekomen was het eerst tijd voor een kleine lunch, daarna voeren we verder naar een rotsige baai waar gesnorkeld kon worden om de onderwaterwereld te verkennen.

Na een klein uurtje was het dan tijd om de terugtocht aan te vatten want het was toch ook weer 2 uur terugvaren.

Moe en voldaan kwamen we na deze unieke dag terug in ons hotelletje aan, nu is het tijd om al de fotootjes eens te bekijken en nog een beetje na te genieten.

Morgen nog zo'n dag, maar we mogen ietskes langer slapen en 't is een tocht over San Cristobal zelf, het eiland waar we verblijven.

28 Oktober

Om half 9 vanmorgen gingen ze ons komen afhalen om ons naar de luchthaven te brengen. En vanmorgen zaten we in de hotelreceptie te wachten en er kwam geen taxi....De receptioniste heeft tot 2 keer toe moeten bellen eer de taxi er eindelijk met 40 minuten vertraging aankwam.

Dan was het aanschuiven in de luchthaven. Eerst moesten we een soort tax betalen om naar Galapagos te mogen vliegen en om onze bagage te kunnen doorzoeken op verboden dingen, zoals voedingswaren, verse groenten en fruit en vlees enz...

Daarna werden de koffers speciaal verzegeld en konden we naar de check-in. Intussen was het al 10 uur door en onze vlucht ging om 11 uur. Douanecontrole nog voorbij en eindelijk om 10.40 net voor het instappen begon waren we klaar.

De vlucht naar Galapagos duurde anderhalf uur, dat was dus snel voorbij. Dan in San Cristobal weer aanschuiven, paspoortcontrole en $ 100 per man betalen om toegang te krijgen tot de eilanden die eigenlijk één groot Nationaal Park zijn.

Ons hotel ligt vlakbij de luchthaven, wat niet moeilijk is, want het is hier allemaal niet zo groot!

Vandaag hebben we ons bezig gehouden met het stadje te verkennen en hebben we ook al de eerste zeehonden gezien die lekker lui op het strand liggen te chillen. Morgen gaan we er uiteraard veel meer zien en ook nog veel andere dieren hopen we.

't Is hier echt al tropisch, voormiddag 25°C maar namiddag een stuk warmer, daarbij de frisse wind en dat maakt dat we al bij al toch al een eerste kleurtje hebben gekregen.

We hebben weer eens geluk, 't is ook hier weer fiesta vandaag! Wat er precies gevierd wordt is niet duidelijk, maar 't is iets voor de lokale mensen, 't lijkt op een soort handelsbeurs van bij ons met daarbij een schoolfeest waar alle kinderen een dansje doen of een spelletje spelen en er is in alle geval ook genoeg lawaai!

27 Oktober

We reden vandaag van Cuenca naar Guayaquil. Een rit van 3,5 uur.

De twee eerste uren was het nog door een bergachtig landschap, er was geen 500 meter zonder een bocht, redelijk vermoeiend om je steeds weer recht te houden in de wagen met zoveel bochten. Autogordels kennen ze hier niet, dus daaraan hadden we ook al geen steun.

We reden door het Nationaal Park Las Cajas, dat zeer uitgestrekt is en vooral voor wandelaars geschikt. Er zijn duizenden stroompjes en meertjes hier, er doorheen rijden was op zich al mooi.

Na een tussenstop ging het verder door een totaal ander landschap.

Totaal andere begroeiing, meer tropisch. Bananenplantages, cacaoplantages, rietsuiker en rijstvelden wisselden zich af. Een vruchtbare streek.

Guayaquil is een stad van 4,5 miljoen inwoners, een hele drukte, vooral na de rust en eenzaamheid van de Andesdorpjes die we de afgelopen dagen bezochten.

Ons hotelletje ligt vlak bij de hoofdweg die dwars door de stad loopt, redelijk kort bij één van de toeristische trekpleisters van de stad de Malecon de Salata, aan de andere kant ligt de Malecon 2000, maar dat is dan toch 2 km van hier, dus daar naartoe namen we een taxi.

De temperatuur is hier ook gelijk anders. Voor de eerste keer deze reis was het echt warm! Het deed ons al een beetje aan Panama vorig jaar denken. We zitten hier dan ook aan een inham van de Stille Oceaan.

Buiten de 2 Malecons is er in de stad eigenlijk niet veel te beleven, het is een grootstad zoals zovele en het staat alleen op ons programma omdat we morgen van hieruit naar Galapagos vliegen.

Vanavond zijn we naar klank en lichtspel op de Malecon de salata gaan kijken, het is ook wel bekend als het Belagio van Guayaquil.

26 Oktober

Ceunca is één van de grootste steden van Ecuador. Het is het meest zuidelijke punt van onze reis en het ligt gelukkig een stuk lager dan de andere plaatsen die we op onze reis bezochten. Cuenca wordt ook wel de vlakke stad genoemd. Geen steile straten, niet constant hoogtes overwinnen...

Voormiddag zijn we het historisch centrum gaan verkennen. De oude kathedraal uit de 16de eeuw, de nieuwe kathedraal uit de 19de – 20ste eeuw die nooit afgeraakt is wegens een constructiefout maar het is een prachtig gebouw zoals het er staat. De nieuwe kathedraal biedt plaats aan 8000 gelovigen. Paus Johannes Paulus II was ooit hier en we kunnen ons al voorstellen wat een drukte het toen hier moet geweest zijn...

Verder gewandeld langs talrijke marktjes, pleintjes, koloniale huizen. Bezoek aan atelier van de Panama hoed die eigenlijk uit Ecuador komt, maar doordat hij via Panama naar Europa en de rest van de wereld geëxporteerd werd en omdat dit het hoofddeksel van de werkmannen aan het Panamakanaal was, is dit de Panamahoed geworden.

Vanmiddag voor $ 3,5 geluncht (soep, hoofdschotel, dessert en een vruchtensap ) in het centrum van de stad.

Namiddag zijn we met zo'n hop-on-hop-off bus de grotere omgeving gaan verkennen . We reden tot Turi, dat is het hoogste punt van de stad, van daaruit hadden we een mooi zicht op de stad.

Een goed gevulde dag. Morgen rijden we naar Guayaquil onze laatste stop op het vasteland van Ecuador.

25 Oktober

In Alausi overnachtten we omdat we vandaag de trein nemen naar Nariz del Diablo (de neus van de duivel) Het speciale van deze treinrit is dat de trein op een korte afstand een groot hoogteverschil moet overwinnen, dit doet hij door een aantal speciale switchbacks waar de trein verschillende malen vooruit en terug achteruit gaat , dan wisselt van spoor en weer een stukje hoger waar hij weer vooruit en achteruit en weer wisselt van spoor enz... Het is een redelijk unieke constructie in een mooi Andes landschap. De aanleg van dit stukje spoorweg was echt een hele opgave. Een paar duizend werkmannen stierven bij de aanleg, ofwel door malaria of gele koorts ofwel door slecht georganiseerde dynamiet ontploffingen die nodig waren om de rotsen kapot te maken....

Na onze treinrit, om 11 uur werden we door een chauffeur naar Cuenca gebracht. Eerst 2,5 uur tot in Ingapirca, daar stopten we.

In Ingapirca zijn de enige Inca restanten van de verdwenen Inca beschaving te vinden. Belangrijkste restant is de zonnetempel. Deze lijkt heel hard op de tempel van Machu Pichu wat de constructie betreft, maar hij is heel anders gelegen, zowat midden in een bewoonde omgeving. Toch is het wel indrukwekkend hoe de Inca's omgingen met de zon, maan, seizoenen....

We hadden er een rondleiding en daarna ging onze rit verder naar het nog eens 1,5 uur verder gelegen Cuenca.

We hadden geen tijd gehad om te eten en/of te drinken, dus aangekomen in Cuenca was één van onze eerste dingen onze dorst gaan lessen in een cafeetje vlakbij het hotel.

We hebben de straatjes hier in de omgeving een klein beetje verkend, maar hebben de stad nog niet bezocht, dat is voor morgen.

Ons hotel is een oude posada die gerestaureerd is. Alles is oud maar authentiek en het hele gebouw heeft een speciale, mooie uitstraling.

24 Oktober

Hotel Inti Sisa is zoals ik al vertelde meer dan een hotel, het is een verzameling van projecten, die gefinancierd worden door de opbrengst van het hotel. Vandaag hebben we enkele van deze projecten bezocht.

Eerst en vooral het schooltje vlak achter het hotel, kleutertjes kunnen daar elke dag terecht. Er is één juffrouw die zo'n 20 kindjes van 2 tot 6 bezighoud. Prachtig klasje!

Daarnaast is er een computerschool waar de mensen kunnen leren met computer te werken, maar het functioneert ook als internetcafé en studenten kunnen er een computer gebruiken die ze thuis niet ter beschikking hebben.

Ten derde is er een naaiatelier waar vrouwen geleerd wordt dingen zelf te maken.

Na het bezoek aan deze projecten zijn we de bergen ingereden.

We hadden een volle jeep groenten en fruit mee voor de kinderen van de scholen die we gingen bezoeken.

In het eerste schooltje aangekomen ging Tom (onze Belgische begeleider) heel stilletjes langs de muur tot aan de schooldeur. Toen de kinderen hem zagen aankomen riepen ze allemaal gelijk heel blij en heel luid 'Tooooooooom'. Hij komt hier wekelijks bij de kinderen is er heel graag gezien, de kinderen aanbidden hem en dat is niet alleen omdat hij lekkers meebrengt.

Fruit en groenten werden uitgeladen en al de kinderen inclusief de juf werden in de laadbak van de jeep gezet en dan zijn we naar manoeuvers van het Ecuadoriaans leger gaan kijken iets verderop. De kinderen hadden al lang tevoren gevraagd aan Tom of ze eens mochten gaan kijken. Vandaag was het dus zo ver. 

Op de manoeuverplaats hebben de jongens vooral hun hart opgehaald door overal te gaan rondneuzen, maar vooral het ritje in de grote legervrachtwagen was een feest. Zulke pret dat die kinderen hadden, ongelooflijk!

Toen ze terug de jeep in moesten om terug naar het schooltje te 
rijden zijn ze eerst alle soldaten een hand gaan geven om afscheid te nemen.

Ook toen wij vertrokken kregen we van alle kindjes een hand.

Vooral de meisjes waren nogal geïnteresseerd in mijn foto apparaat. Ik moest van allemaal een foto maken en hun dat dan laten zien, dat vonden ze prachtig.

Dit was echt een keileuk bezoek!

We reden verder naar een volgende school, maar eerst stopten we nog bij mensen die van schapen en alpacawol, zelf tapijten, mutsen, sjaals enz maken. Hoe armzalig die mensen leven! Maar ze zijn blijkbaar gelukkig en hun producten worden ook weer door de organisatie buiten het dorpje gebracht en verkocht en zodoende verdienen deze mensen een centje meer, hun producten zouden door het feit dat ze zo ver van stad en dorp wonen anders amper de markt bereiken.

Op naar het tweede schooltje, daar werd ook weer een lading groenten en fruit afgeleverd en de kindjes hadden net Engelse les gehad. Ze kwamen een voor een aan ons vragen : What's your name en dan moesten wij antwoorden : I'm Nicole and what's your name en dan zeiden ze trots bijvoorbeeld I am Alex enz....Allemaal zijn ze aan de beurt gekomen en ze waren fier op wat ze al konden!

Zo enthousiast! Ook hier kregen we weer handjes bij aankomst en vertrek!

Dan was het toch weer tijd om terug naar ons hotel te rijden, want namiddag na de lunch gingen we naar Alausi, waar we momenteel zijn. Hier doen we morgen een speciale treinrit.

Alausi zelf stelt niks voor. Er is één restaurant dat ons in het hotel werd aangeraden, maar jammer genoeg was dat nu net op maandag gesloten. Ernaast was echter een klein nietsogend restaurantje waar waarschijnlijk enkel Ecuadorianen komen, zijn we daar maar gaan eten en het was lekker en verzorgd.

Voor de rest een rustige avond en we hebben toch weer geluk dat er Wifi is