30 Oktober

We hebben er weer een boeiende dag opzitten. Vanmorgen om 9 uur werden we afgehaald door onze gids en zijn we een toer op het eiland San Cristobal gaan doen.

93% van het eiland is nationaal park, dus slechts 7% is ter beschikking van mens, cultuur en toerisme.

Sinds november vorig jaar is er op het eiland 24 km berijdbare weg. Meer niet en meer zal er ook niet komen, de rest is ontoegankelijk.

We reden van west naar oost over deze weg en onze eerste halte was de lagune van een vulkaan hoog op de op één na hoogste berg op 645m hoogte. De lagune is de enige zoetwaterbron van het eiland.

Hierna reden we naar de galapageuros waar er een soort van kweekprogramma is van de schildpadden van dit eiland.

Eerst even vermelden dat elk eiland zijn eigen schildpaddensoort heeft, die niet onderling vermengd worden.

Op San Cristobal leefden tot ongebeer 1835, 100.000 schildpadden, nu zijn het er nog 2800. Het grootste deel werd uitgeroeid door de veroveraars en ontdekkingsreizigers die het vlees van deze dieren aten en olie voor lampjes maakten van hun vet, niet wetende dat ze een unieke diersoort aan 't uitroeien waren.

In 2012 werden 50 van de 2800 schildpadden naar een nieuwe plaats op het eiland vervoerd (waar dezelfde klimatologische omstandigheden heersten qua temperatuur, vochtigheid, vegetatie, natuurlijke voedingsmiddelen enz...) en werd er een kweekprogramma opgestart. Als de nieuwgeboren schildpadjes 6 jaar zijn, worden ze dan teruggebracht naar hun oorspronkelijke leefomgeving hogerop op het eiland. De eerste dieren zullen dus waarschijnlijk binnen een jaar of 2 overgeplaatst worden.

We zagen in het opvangcentrum dieren van net uit het ei, één jaar oud, vier jaar oud enz... maar ook oude gasten van rond de 90. Dat zijn de grootste dieren echt ruig groot. Deze soort schildpad leeft in een droge omgeving en daarom hebben ze een lange nek zodat ze ook aan de hoger groeiende blaadjes van planten kunnen.

Onze gids legde dat allemaal keigoed uit en het was reuze interessant. Deze schildpadden zijn pas geslachtsrijp op hun 40ste, dus je kan je voorstellend dat het voortbestaan van deze soort traag gaat....

Na dit bezoek reden we verder naar Pueto Chino de meest oostelijke plaats die bereikbaar is. Lange wandeling tot aan een wondermooi strand waar we verwelkomd werden door een zeehond die de gehele doorgang versperde. Mensen moesten langs bomen en rotsen klimmen om tot op het strand te geraken, want hij ging niet opzij en hij brulde als je te dicht bij hem kwam. Dieren hebben hier geen beperkingen, mensen wel!

Na een kort rustpauze vanmiddag zijn we nog eens langs de strandboulevard gelopen hier om naar de zeehonden te kijken. Is altijd leuk en gaat niet snel vervelen!

Het was zondagnamiddag, er waren zo goed als geen toeristen enkel locals die ook een wandeling maakten.

Morgenmiddag gaan we naar Santa Cruz het volgende eiland, 80 km verderop. We gaan met de speedboot, het normale transportmiddel hier.