24 Oktober

Hotel Inti Sisa is zoals ik al vertelde meer dan een hotel, het is een verzameling van projecten, die gefinancierd worden door de opbrengst van het hotel. Vandaag hebben we enkele van deze projecten bezocht.

Eerst en vooral het schooltje vlak achter het hotel, kleutertjes kunnen daar elke dag terecht. Er is één juffrouw die zo'n 20 kindjes van 2 tot 6 bezighoud. Prachtig klasje!

Daarnaast is er een computerschool waar de mensen kunnen leren met computer te werken, maar het functioneert ook als internetcafé en studenten kunnen er een computer gebruiken die ze thuis niet ter beschikking hebben.

Ten derde is er een naaiatelier waar vrouwen geleerd wordt dingen zelf te maken.

Na het bezoek aan deze projecten zijn we de bergen ingereden.

We hadden een volle jeep groenten en fruit mee voor de kinderen van de scholen die we gingen bezoeken.

In het eerste schooltje aangekomen ging Tom (onze Belgische begeleider) heel stilletjes langs de muur tot aan de schooldeur. Toen de kinderen hem zagen aankomen riepen ze allemaal gelijk heel blij en heel luid 'Tooooooooom'. Hij komt hier wekelijks bij de kinderen is er heel graag gezien, de kinderen aanbidden hem en dat is niet alleen omdat hij lekkers meebrengt.

Fruit en groenten werden uitgeladen en al de kinderen inclusief de juf werden in de laadbak van de jeep gezet en dan zijn we naar manoeuvers van het Ecuadoriaans leger gaan kijken iets verderop. De kinderen hadden al lang tevoren gevraagd aan Tom of ze eens mochten gaan kijken. Vandaag was het dus zo ver. 

Op de manoeuverplaats hebben de jongens vooral hun hart opgehaald door overal te gaan rondneuzen, maar vooral het ritje in de grote legervrachtwagen was een feest. Zulke pret dat die kinderen hadden, ongelooflijk!

Toen ze terug de jeep in moesten om terug naar het schooltje te 
rijden zijn ze eerst alle soldaten een hand gaan geven om afscheid te nemen.

Ook toen wij vertrokken kregen we van alle kindjes een hand.

Vooral de meisjes waren nogal geïnteresseerd in mijn foto apparaat. Ik moest van allemaal een foto maken en hun dat dan laten zien, dat vonden ze prachtig.

Dit was echt een keileuk bezoek!

We reden verder naar een volgende school, maar eerst stopten we nog bij mensen die van schapen en alpacawol, zelf tapijten, mutsen, sjaals enz maken. Hoe armzalig die mensen leven! Maar ze zijn blijkbaar gelukkig en hun producten worden ook weer door de organisatie buiten het dorpje gebracht en verkocht en zodoende verdienen deze mensen een centje meer, hun producten zouden door het feit dat ze zo ver van stad en dorp wonen anders amper de markt bereiken.

Op naar het tweede schooltje, daar werd ook weer een lading groenten en fruit afgeleverd en de kindjes hadden net Engelse les gehad. Ze kwamen een voor een aan ons vragen : What's your name en dan moesten wij antwoorden : I'm Nicole and what's your name en dan zeiden ze trots bijvoorbeeld I am Alex enz....Allemaal zijn ze aan de beurt gekomen en ze waren fier op wat ze al konden!

Zo enthousiast! Ook hier kregen we weer handjes bij aankomst en vertrek!

Dan was het toch weer tijd om terug naar ons hotel te rijden, want namiddag na de lunch gingen we naar Alausi, waar we momenteel zijn. Hier doen we morgen een speciale treinrit.

Alausi zelf stelt niks voor. Er is één restaurant dat ons in het hotel werd aangeraden, maar jammer genoeg was dat nu net op maandag gesloten. Ernaast was echter een klein nietsogend restaurantje waar waarschijnlijk enkel Ecuadorianen komen, zijn we daar maar gaan eten en het was lekker en verzorgd.

Voor de rest een rustige avond en we hebben toch weer geluk dat er Wifi is