31 Oktober

Laatste dag San Cristobal. Vanmorgen zijn we eerst naar het Interpretation Center gewandeld, hier wordt uitgelegd hoe de Galapagos eilanden ontstaan zijn, hoe ze evolueerden en wat hun toekomst is. Hoe de dieren hier aankwamen, hoe deze zich aanpasten aan klimaat en omgeving en zulke dingen meer. Dat Darwin hier de voedingsbodem vond voor zijn 'Origin of spieces' dat wisten we natuurlijk al wel, maar het wordt op die manier ook allemaal duidelijker, best wel interessant. Darwin durfde bijna als eerste zeggen dat de wereld niet op één dag geschapen is door God, maar dat alle levende wezens zich ontwikkelden op aarde afhankelijk van de plaats waar ze leven. Zijn evolutietheorie, waarin sommige mensen tot op vandaag niet geloven, voor hun is alles geschapen door die éne god.....

Verder deze voormiddag nog een beetje rondgelopen in het stadje, op tijd geluncht en dan was het zo tijd om met de speedboot naar het volgende eiland te vertrekken, naar Santa Cruz.

Het was een grotere speedboot dan die van gisteren, de zee was best wel woelig (alhoewel Guido beweert van niet....) en voor sommigen sloeg het toch wat op de spijsvertering! Gelukkig hadden wij geen last van zeeziekte, alhoewel ik daar wel bang voor was.

We zagen direct dat Santa Cruz een totaal ander eiland is dan San Cristobal. Hier bruist het van toerisme en leven, San Cristobal was eerder een rustig Ecuadoriaans dorpje.

Meer dan iets gaan eten en drinken hebben we niet meer gedaan vanavond, want het was al 6 uur eer we in het hotel aankwamen.

Morgen vroeg weer op voor onze dagtocht naar een volgend eilandje.

30 Oktober

We hebben er weer een boeiende dag opzitten. Vanmorgen om 9 uur werden we afgehaald door onze gids en zijn we een toer op het eiland San Cristobal gaan doen.

93% van het eiland is nationaal park, dus slechts 7% is ter beschikking van mens, cultuur en toerisme.

Sinds november vorig jaar is er op het eiland 24 km berijdbare weg. Meer niet en meer zal er ook niet komen, de rest is ontoegankelijk.

We reden van west naar oost over deze weg en onze eerste halte was de lagune van een vulkaan hoog op de op één na hoogste berg op 645m hoogte. De lagune is de enige zoetwaterbron van het eiland.

Hierna reden we naar de galapageuros waar er een soort van kweekprogramma is van de schildpadden van dit eiland.

Eerst even vermelden dat elk eiland zijn eigen schildpaddensoort heeft, die niet onderling vermengd worden.

Op San Cristobal leefden tot ongebeer 1835, 100.000 schildpadden, nu zijn het er nog 2800. Het grootste deel werd uitgeroeid door de veroveraars en ontdekkingsreizigers die het vlees van deze dieren aten en olie voor lampjes maakten van hun vet, niet wetende dat ze een unieke diersoort aan 't uitroeien waren.

In 2012 werden 50 van de 2800 schildpadden naar een nieuwe plaats op het eiland vervoerd (waar dezelfde klimatologische omstandigheden heersten qua temperatuur, vochtigheid, vegetatie, natuurlijke voedingsmiddelen enz...) en werd er een kweekprogramma opgestart. Als de nieuwgeboren schildpadjes 6 jaar zijn, worden ze dan teruggebracht naar hun oorspronkelijke leefomgeving hogerop op het eiland. De eerste dieren zullen dus waarschijnlijk binnen een jaar of 2 overgeplaatst worden.

We zagen in het opvangcentrum dieren van net uit het ei, één jaar oud, vier jaar oud enz... maar ook oude gasten van rond de 90. Dat zijn de grootste dieren echt ruig groot. Deze soort schildpad leeft in een droge omgeving en daarom hebben ze een lange nek zodat ze ook aan de hoger groeiende blaadjes van planten kunnen.

Onze gids legde dat allemaal keigoed uit en het was reuze interessant. Deze schildpadden zijn pas geslachtsrijp op hun 40ste, dus je kan je voorstellend dat het voortbestaan van deze soort traag gaat....

Na dit bezoek reden we verder naar Pueto Chino de meest oostelijke plaats die bereikbaar is. Lange wandeling tot aan een wondermooi strand waar we verwelkomd werden door een zeehond die de gehele doorgang versperde. Mensen moesten langs bomen en rotsen klimmen om tot op het strand te geraken, want hij ging niet opzij en hij brulde als je te dicht bij hem kwam. Dieren hebben hier geen beperkingen, mensen wel!

Na een kort rustpauze vanmiddag zijn we nog eens langs de strandboulevard gelopen hier om naar de zeehonden te kijken. Is altijd leuk en gaat niet snel vervelen!

Het was zondagnamiddag, er waren zo goed als geen toeristen enkel locals die ook een wandeling maakten.

Morgenmiddag gaan we naar Santa Cruz het volgende eiland, 80 km verderop. We gaan met de speedboot, het normale transportmiddel hier.

29 Oktober

Onze dag begon vroeg vandaag. Om 6.15 uit bed want om 7.15 werden we afgehaald voor onze daguitstap naar het eiland Española.

Eerst met de speedboot 2 uur varen en het was in het begin redelijk ruwe zee. We waren helemaal nat van het opspattende water, maar ja het is niet koud en dat droogt ook snel weer op.

Española en San Cristobal (waar wij logeren) zijn de twee oudste eilanden van de Galapagos. Española heeft verschillende vogels die enkel en alleen hier voorkomen zoals deze speciale soort albatrossen en ook zee-iguana's die alleen hier leven. Deze iguana's zijn zwart en in de paaitijd zijn ze rood met zwarte vlekken.

We werden direct verwelkomd door deze iguana's, ze lagen op het pad en je moet uitkijken om er niet over te vallen of op te lopen, want ze bewegen niet zo graag.

Verderop zagen we verschillend zeehonden, grote en ook vele kleintjes en dan begon onze twee uur durende wandeling over een deel van het onbewoonde eiland.

We zagen paaiende, broeiende albatrossen en baby albatosjes die flink uit de kluiten gewassen zijn voor minder dan een maand oud te zijn. Een nest hebben deze vogels niet, ze liggen maar ergens op de grond...Nasca bobbies, mooi wit-zwarte grote vogels, blauwpoot bobbies en fregatvogels (tot nu toe alleen nog de vrouwtjes gezien, de mannetjes zijn veel mooier....)

Mockingbirds en havikken, kortom een openlucht dierentuin en geeneen van deze dieren is bang van de mens en iedereen heeft respect voor de dieren zodat dat ook zo blijft.

Sally lightfoot krab

zee-iguana

zee-iguana's

Blauwvoet boobbie

Nazca Boobie

 

Albatros kuiken

Blowhole

Zeehond

Albatros koppel

Het was een vermoeiende maar de moeite waard wandeling.
Terug bij de boot aangekomen was het eerst tijd voor een kleine lunch, daarna voeren we verder naar een rotsige baai waar gesnorkeld kon worden om de onderwaterwereld te verkennen.

Na een klein uurtje was het dan tijd om de terugtocht aan te vatten want het was toch ook weer 2 uur terugvaren.

Moe en voldaan kwamen we na deze unieke dag terug in ons hotelletje aan, nu is het tijd om al de fotootjes eens te bekijken en nog een beetje na te genieten.

Morgen nog zo'n dag, maar we mogen ietskes langer slapen en 't is een tocht over San Cristobal zelf, het eiland waar we verblijven.

28 Oktober

Om half 9 vanmorgen gingen ze ons komen afhalen om ons naar de luchthaven te brengen. En vanmorgen zaten we in de hotelreceptie te wachten en er kwam geen taxi....De receptioniste heeft tot 2 keer toe moeten bellen eer de taxi er eindelijk met 40 minuten vertraging aankwam.

Dan was het aanschuiven in de luchthaven. Eerst moesten we een soort tax betalen om naar Galapagos te mogen vliegen en om onze bagage te kunnen doorzoeken op verboden dingen, zoals voedingswaren, verse groenten en fruit en vlees enz...

Daarna werden de koffers speciaal verzegeld en konden we naar de check-in. Intussen was het al 10 uur door en onze vlucht ging om 11 uur. Douanecontrole nog voorbij en eindelijk om 10.40 net voor het instappen begon waren we klaar.

De vlucht naar Galapagos duurde anderhalf uur, dat was dus snel voorbij. Dan in San Cristobal weer aanschuiven, paspoortcontrole en $ 100 per man betalen om toegang te krijgen tot de eilanden die eigenlijk één groot Nationaal Park zijn.

Ons hotel ligt vlakbij de luchthaven, wat niet moeilijk is, want het is hier allemaal niet zo groot!

Vandaag hebben we ons bezig gehouden met het stadje te verkennen en hebben we ook al de eerste zeehonden gezien die lekker lui op het strand liggen te chillen. Morgen gaan we er uiteraard veel meer zien en ook nog veel andere dieren hopen we.

't Is hier echt al tropisch, voormiddag 25°C maar namiddag een stuk warmer, daarbij de frisse wind en dat maakt dat we al bij al toch al een eerste kleurtje hebben gekregen.

We hebben weer eens geluk, 't is ook hier weer fiesta vandaag! Wat er precies gevierd wordt is niet duidelijk, maar 't is iets voor de lokale mensen, 't lijkt op een soort handelsbeurs van bij ons met daarbij een schoolfeest waar alle kinderen een dansje doen of een spelletje spelen en er is in alle geval ook genoeg lawaai!

27 Oktober

We reden vandaag van Cuenca naar Guayaquil. Een rit van 3,5 uur.

De twee eerste uren was het nog door een bergachtig landschap, er was geen 500 meter zonder een bocht, redelijk vermoeiend om je steeds weer recht te houden in de wagen met zoveel bochten. Autogordels kennen ze hier niet, dus daaraan hadden we ook al geen steun.

We reden door het Nationaal Park Las Cajas, dat zeer uitgestrekt is en vooral voor wandelaars geschikt. Er zijn duizenden stroompjes en meertjes hier, er doorheen rijden was op zich al mooi.

Na een tussenstop ging het verder door een totaal ander landschap.

Totaal andere begroeiing, meer tropisch. Bananenplantages, cacaoplantages, rietsuiker en rijstvelden wisselden zich af. Een vruchtbare streek.

Guayaquil is een stad van 4,5 miljoen inwoners, een hele drukte, vooral na de rust en eenzaamheid van de Andesdorpjes die we de afgelopen dagen bezochten.

Ons hotelletje ligt vlak bij de hoofdweg die dwars door de stad loopt, redelijk kort bij één van de toeristische trekpleisters van de stad de Malecon de Salata, aan de andere kant ligt de Malecon 2000, maar dat is dan toch 2 km van hier, dus daar naartoe namen we een taxi.

De temperatuur is hier ook gelijk anders. Voor de eerste keer deze reis was het echt warm! Het deed ons al een beetje aan Panama vorig jaar denken. We zitten hier dan ook aan een inham van de Stille Oceaan.

Buiten de 2 Malecons is er in de stad eigenlijk niet veel te beleven, het is een grootstad zoals zovele en het staat alleen op ons programma omdat we morgen van hieruit naar Galapagos vliegen.

Vanavond zijn we naar klank en lichtspel op de Malecon de salata gaan kijken, het is ook wel bekend als het Belagio van Guayaquil.

26 Oktober

Ceunca is één van de grootste steden van Ecuador. Het is het meest zuidelijke punt van onze reis en het ligt gelukkig een stuk lager dan de andere plaatsen die we op onze reis bezochten. Cuenca wordt ook wel de vlakke stad genoemd. Geen steile straten, niet constant hoogtes overwinnen...

Voormiddag zijn we het historisch centrum gaan verkennen. De oude kathedraal uit de 16de eeuw, de nieuwe kathedraal uit de 19de – 20ste eeuw die nooit afgeraakt is wegens een constructiefout maar het is een prachtig gebouw zoals het er staat. De nieuwe kathedraal biedt plaats aan 8000 gelovigen. Paus Johannes Paulus II was ooit hier en we kunnen ons al voorstellen wat een drukte het toen hier moet geweest zijn...

Verder gewandeld langs talrijke marktjes, pleintjes, koloniale huizen. Bezoek aan atelier van de Panama hoed die eigenlijk uit Ecuador komt, maar doordat hij via Panama naar Europa en de rest van de wereld geëxporteerd werd en omdat dit het hoofddeksel van de werkmannen aan het Panamakanaal was, is dit de Panamahoed geworden.

Vanmiddag voor $ 3,5 geluncht (soep, hoofdschotel, dessert en een vruchtensap ) in het centrum van de stad.

Namiddag zijn we met zo'n hop-on-hop-off bus de grotere omgeving gaan verkennen . We reden tot Turi, dat is het hoogste punt van de stad, van daaruit hadden we een mooi zicht op de stad.

Een goed gevulde dag. Morgen rijden we naar Guayaquil onze laatste stop op het vasteland van Ecuador.

25 Oktober

In Alausi overnachtten we omdat we vandaag de trein nemen naar Nariz del Diablo (de neus van de duivel) Het speciale van deze treinrit is dat de trein op een korte afstand een groot hoogteverschil moet overwinnen, dit doet hij door een aantal speciale switchbacks waar de trein verschillende malen vooruit en terug achteruit gaat , dan wisselt van spoor en weer een stukje hoger waar hij weer vooruit en achteruit en weer wisselt van spoor enz... Het is een redelijk unieke constructie in een mooi Andes landschap. De aanleg van dit stukje spoorweg was echt een hele opgave. Een paar duizend werkmannen stierven bij de aanleg, ofwel door malaria of gele koorts ofwel door slecht georganiseerde dynamiet ontploffingen die nodig waren om de rotsen kapot te maken....

Na onze treinrit, om 11 uur werden we door een chauffeur naar Cuenca gebracht. Eerst 2,5 uur tot in Ingapirca, daar stopten we.

In Ingapirca zijn de enige Inca restanten van de verdwenen Inca beschaving te vinden. Belangrijkste restant is de zonnetempel. Deze lijkt heel hard op de tempel van Machu Pichu wat de constructie betreft, maar hij is heel anders gelegen, zowat midden in een bewoonde omgeving. Toch is het wel indrukwekkend hoe de Inca's omgingen met de zon, maan, seizoenen....

We hadden er een rondleiding en daarna ging onze rit verder naar het nog eens 1,5 uur verder gelegen Cuenca.

We hadden geen tijd gehad om te eten en/of te drinken, dus aangekomen in Cuenca was één van onze eerste dingen onze dorst gaan lessen in een cafeetje vlakbij het hotel.

We hebben de straatjes hier in de omgeving een klein beetje verkend, maar hebben de stad nog niet bezocht, dat is voor morgen.

Ons hotel is een oude posada die gerestaureerd is. Alles is oud maar authentiek en het hele gebouw heeft een speciale, mooie uitstraling.

24 Oktober

Hotel Inti Sisa is zoals ik al vertelde meer dan een hotel, het is een verzameling van projecten, die gefinancierd worden door de opbrengst van het hotel. Vandaag hebben we enkele van deze projecten bezocht.

Eerst en vooral het schooltje vlak achter het hotel, kleutertjes kunnen daar elke dag terecht. Er is één juffrouw die zo'n 20 kindjes van 2 tot 6 bezighoud. Prachtig klasje!

Daarnaast is er een computerschool waar de mensen kunnen leren met computer te werken, maar het functioneert ook als internetcafé en studenten kunnen er een computer gebruiken die ze thuis niet ter beschikking hebben.

Ten derde is er een naaiatelier waar vrouwen geleerd wordt dingen zelf te maken.

Na het bezoek aan deze projecten zijn we de bergen ingereden.

We hadden een volle jeep groenten en fruit mee voor de kinderen van de scholen die we gingen bezoeken.

In het eerste schooltje aangekomen ging Tom (onze Belgische begeleider) heel stilletjes langs de muur tot aan de schooldeur. Toen de kinderen hem zagen aankomen riepen ze allemaal gelijk heel blij en heel luid 'Tooooooooom'. Hij komt hier wekelijks bij de kinderen is er heel graag gezien, de kinderen aanbidden hem en dat is niet alleen omdat hij lekkers meebrengt.

Fruit en groenten werden uitgeladen en al de kinderen inclusief de juf werden in de laadbak van de jeep gezet en dan zijn we naar manoeuvers van het Ecuadoriaans leger gaan kijken iets verderop. De kinderen hadden al lang tevoren gevraagd aan Tom of ze eens mochten gaan kijken. Vandaag was het dus zo ver. 

Op de manoeuverplaats hebben de jongens vooral hun hart opgehaald door overal te gaan rondneuzen, maar vooral het ritje in de grote legervrachtwagen was een feest. Zulke pret dat die kinderen hadden, ongelooflijk!

Toen ze terug de jeep in moesten om terug naar het schooltje te 
rijden zijn ze eerst alle soldaten een hand gaan geven om afscheid te nemen.

Ook toen wij vertrokken kregen we van alle kindjes een hand.

Vooral de meisjes waren nogal geïnteresseerd in mijn foto apparaat. Ik moest van allemaal een foto maken en hun dat dan laten zien, dat vonden ze prachtig.

Dit was echt een keileuk bezoek!

We reden verder naar een volgende school, maar eerst stopten we nog bij mensen die van schapen en alpacawol, zelf tapijten, mutsen, sjaals enz maken. Hoe armzalig die mensen leven! Maar ze zijn blijkbaar gelukkig en hun producten worden ook weer door de organisatie buiten het dorpje gebracht en verkocht en zodoende verdienen deze mensen een centje meer, hun producten zouden door het feit dat ze zo ver van stad en dorp wonen anders amper de markt bereiken.

Op naar het tweede schooltje, daar werd ook weer een lading groenten en fruit afgeleverd en de kindjes hadden net Engelse les gehad. Ze kwamen een voor een aan ons vragen : What's your name en dan moesten wij antwoorden : I'm Nicole and what's your name en dan zeiden ze trots bijvoorbeeld I am Alex enz....Allemaal zijn ze aan de beurt gekomen en ze waren fier op wat ze al konden!

Zo enthousiast! Ook hier kregen we weer handjes bij aankomst en vertrek!

Dan was het toch weer tijd om terug naar ons hotel te rijden, want namiddag na de lunch gingen we naar Alausi, waar we momenteel zijn. Hier doen we morgen een speciale treinrit.

Alausi zelf stelt niks voor. Er is één restaurant dat ons in het hotel werd aangeraden, maar jammer genoeg was dat nu net op maandag gesloten. Ernaast was echter een klein nietsogend restaurantje waar waarschijnlijk enkel Ecuadorianen komen, zijn we daar maar gaan eten en het was lekker en verzorgd.

Voor de rest een rustige avond en we hebben toch weer geluk dat er Wifi is

23 Oktober

Zondag is rustdag, ook voor de Maria-feestvierders. Alhoewel ze vannacht lang genoeg doorgevierd hebben, rond 3 uur was er nog steeds muziek buiten.

Maar we werden ten minsten niet met knallen en fanfares wakker gemaakt.

Vandaag was een redelijk rustige dag. Om 12 uur moesten we in Riobamba in het busstation zijn, omdat we daar zouden afgehaald worden om verder door te rijden naar Guamote.

We kwamen rond 9.20 aan het busstation dat compleet onder water stond door een lek. Er stond net een bus klaar die 5 minuten later ging vertrekken. Wij die dus maar genomen want we wisten ook niet precies oe lang de rit zou zijn.

Iets na 11 uur waren we al in Riobamba, dus nog even wachten op onze chauffeur, die gelukkig een beetje te vroeg was, dus rond kwart voor 12 waren we al op weg naar Guamote.

Onderweg zijn we nog even gestopt in Colta, waar de oudste Rooms-Katholieke kerk van Ecuador staat, gebouwd in 1532.

Guamote is een dorpje in de Andes waar 98% van de bevolking nog inheems is, dus echt Oer-Ecuadoriaans met geen westerse invloeden. De mensen lopen hier ook nog in de typische klederdrachten rond, spijtig genoeg mochten we geen foto's nemen.

We logeren in hotel Inti Sasi, wat in het Kishwa Zonnebloem is. Het is meer dan een hotel, het is een project geleid door een Belgische.

Met de opbrengst van het hotel financieren ze verschillende projecten, onder andere opleiding voor kinderen, schooltjes, muzieklessen, naaiateliers, enz... Ze stellen ook een antal mensen te werk hier in de buurt. Morgen bezoeken we enkele van hun projecten.

Voor de rest hebben we vandaag niet veel gedaan, want hier in het dorpje is nu echt niks te zien, de mensen leven in alle rust en eenvoud, komen amper buiten.

Vanavond wel lekker gegeten hier, de kokkin had voor ons tweetjes speciaal gekookt. Aperitiefhapjes waren Quinoakroketjes, dan bloemkoolsoep en als hoofdschotel een soort stoofpotje met verschillende groentjes, hun soort van frietjes en een rode salade van kweetniewelkegroenten maar 't was lekker en als dessert was het banaan in een deegje gebakken met daarbij chocoladesaus en een beetje siroop.

22 Oktober

We zijn het intussen al gewend, we worden vroeg en luidruchtig gewekt. Het haantje was al vroeger wakker, maar om 5.30 weerklonken knallen tussen de bergen. Het stadje is omgeven door bergen van 4000 meter dus een knal hoor je hier goed omdat hij nog eens extra galmt.

Voormiddag zijn we naar Case del Arbol geweest, dit is een boomhut met schommel op 2660 m hoogte. De schommel gaat over de ravijn en van daaruit heb je een mooi zicht op de omliggende bergen en op de Turungahua vulkaan, als die al zichtbaar is. Vanmorgen was het te bewolkt om ze te zien, maar de omgeving was wel de moeite. Omdat het weekend is, was het nogal druk aan de schommel, we zijn niet aan de beurt gekomen, maar het idee is wel fantastisch en eigenlijk is het zien van de schommel op zich al leuk.

Vanmiddag zijn we gaan eten in een klein typisch Ecuadoriaans restaurantje, er was keuze uit één schotel : kippensoep, daarna gebakken kip met tijmaardappelen, sla en rijst en als toetje ananasgelie en als drankje erbij vers blueberrysap. Superlekkere schotel en dat alles voor 3,5 dollar.

Namiddag zijn we naar de ecozoo geweest. Het is een dierentuin met alleen Zuid-Amerikaanse dieren. Eén deel is voor de vogels en het andere de andere dieren.

Leuke dierentuin die in de natuur opgaat, je bent redelijk dicht bij de dieren ook. We zagen een condor die zijn eigen natuurlijke vallei heeft om in rond te vliegen, verschillende soorten papagaaien en vele apensoorten die in de Amazone leven. Wel een vermoeiende dierentuin door de vele trappen de je op en af loopt.

We hebben efkes getwijfeld of we als avondeten cuy (cavia) op  ons menu zouden zetten, maar we kozen toch voor een filet mignon, er is hier nochtans een zaak waar je cuy kon eten, de beestjes worden er voor je neus op een stok gestoken en manueel gegrild.

21 Oktober

De Maria feesten worden hier wel echt grondig gevierd! Om half 6 vanmorgen werden we al gewekt door enkele knallen, alsof de oorlog begonnen was. Net tijd genoeg om de muzikanten hun instrument te laten nemen en de straat op te gaan voor een aubade. Eerst hoor je van alle kanten mensen aan komen lopen en even later trekt er een fanfare door de straten. Speciaal, zeker als zoiets rond half 6 's morgens gebeurt.

Vanaf dan tot ongeveer half 8 ging het dan verder met straatmuziek afgewisseld met een knal enz.....Dit is zo elke dag van de maand oktober en we hadden geluk want het uur van begin varieert, het kan net zo goed om 4 uur al beginnen (curieus wat het morgen gaat zijn..)

Vandaag zijn we gaan mountainbiken. Fiets gehuurd hier in Baños en dan gereden tot normaal Mackay zo'n 25 km verderop. Het is een simpele mountainbike route die loopt langs de vele watervallen die er hier in de buurt van de stad zijn en de route loopt nagenoeg volledig bergaf. Er zijn enkele klimmetjes onderweg, maar die vallen nogal mee, desnoods ga je even te voet want je zit nog wel altijd op een hoogte van bijna 3000 meter waar bergop fietsen ietskes moeilijker is...

Alles verliep goed, mooie weg, veel te zien, watervallen, kabelcar, mooi weer – niet te zonnig en af en toe een spettertje regen maar dat was goed voor de afkoeling. 's Middags kwamen we aan aan één van de spectaculairste watervallen van de route 'Pailon del Diablo'. We hadden de kilometerpaaltjes op de hoofdweg in 't oog gehouden en daaruit bleek dat we 13 km hadden afgelegd, nog zo'n 12 km te gaan.

Wij verder, maar al snel verdwenen de aanduiding dat de rijweg ook een fietspad was en geen aanduiding meer van 'u deelt deze weg met fietsers' zoals we eerder tegenkwamen. De omgeving werd ook minder interessant en we vroegen ons al af waarom we hier moesten fietsen....niks speciaals te zien en de weg ging intussen ook meer bergop dan bergaf zoals ervoor....

Aan het eindpunt van de mountainbike route zou er ook een busje staan dat ons ging oppikken om ons terug naar boven te brengen , naar Baños. Dat eindpunt hebben we dus gemist met 11 km!

Toen we aankwamen in Rio Negro hebben we eens nagevraagd wanneer we in Mackay waren en bleek dat we dat voorbij gereden waren. We gingen dus echt niet terug bergop rijden naar daar, dus wij een taxi camionnetje tegengehouden (da's hier normaal) en die heeft ons terug naar Baños gebracht. In plaats van 25 km hebben we dus dik 36 km gefietst...Zo slecht is het dan toch nog niet met onze conditie...

Moet ons natuurlijk ook weer overkomen dat we het eindpunt missen....

Fiets terug ingeleverd in Baños en eerst een goei pint gaan drinken alvorens naar het hotel terug te gaan.

Het was een vermoeiende dag maar zeker de moeite waard, mooie plekken gezien.

Vanavond steak gaan eten om ons energiepeil terug wat op te krikken zodat we morgenvroeg weer fris en vrolijk wakker worden.

Wie weet om hoe laat/vroeg.

Wie

20 Oktober

Cotopaxi de meest actieve vulkaan van Ecuador lag in onze achtertuin vandaag. Het was het laatste wat we gisteren avond zagen en weerom het eerste van vanmorgen. Dit wil zeggen dat we geluk hebben met het weer en het is dus helder. Cotapaxi is bijna 5900 meter hoog en het is zo goed als een perfekte kegel.

Vanmorgen waren we al vroeg wakker – 6 uur – omdat de zon recht in onze kamer scheen. Ontbijt was echter pas om 7.30

Na het ontbijt hebben we een frisse ochtendwandeling gedaan langs de paarden en de Llama's steeds met een oog op de vulkaan.

Om 9 uur werden we afgehaald door chauffeur en gids, die ons de rest van de. dag rondgeleid hebben in het Cotapaxi National Park.

Cotapaxi is één van de 7 vulkanen die hier op een rij liggen.

Eerst reden we tot een hoogte van 4200 meter, dit is het laatste punt tot waar auto's kunnen komen. Van daaruit hadden we de mogelijkheid om te wandelen tot aan de refuge op 4800 meter.

Ik heb dit niet gedaan, ik ken mijn lichaam en weet dat ik deze wandeling niet aankan, maar Guido is er wel voor gegaan.

Samen met de gids vertrok hij, een trekking van 1 uur tot aan de refuge, dus dat wil zeggen 600 meter hoogteverschil op een korte tijdspanne. De wind had orkaankracht, waardoor hij net zo goed als de gids een paar keer omgewaaid zijn. Lucht kreeg je al helemaal niet met zo'n wind in je gezicht.

Deze refuge is de plaats waar de echte bergbeklimmers hun laatste dag doorbrengen om dan om middernacht op tocht te gaan naar de top van de vulkaan. De klim duurt dan voor hun nog zon 8 uur.

Na de trekking reden we terug naar beneden naar de lagune en daarna deden we een wandeling en werd er vanalles over de verschillende planten en over hun medicinale werking verteld.

Het laatste deel van de wandeling liep door de parama (is een vlakte met vooral riet, maar ook gras en andere typische gewassen) Onze gids vertelde ons over een bos waar het rietgras ongeveer mensenhoog stond. Prachtige plek!

Iets na de middag kwamen we aan in een interpretive center waar uitleg gegeven werd over de omgeving, de planten, de vulkanen enz. Daar hebben we in het plaatselijke restaurantje ook een hapje gegeten Locro de choclo, dit is aardappelsoep met daarbij kaas, avocado en gebakken maïskorrels. En een cocatheetje om beter tegen de hoogte te kunnen (maar ook omdat het lekker is).

Later op de namiddag, op weg naar Baños - trakteerde onze chauffeur ons ook nog op een typisch en heel lekker ijsje met verse vruchten :-)

We reden verder door het park en zagen de canyons die uitgesleten zijn door de lavastroom. De laatst grote uitbarsting dateert van 1872. We zagen onder andere een steen zo groot als een huis, die 20km ver van de krater ligt, dan pas begin je je te realiseren welke kracht zo'n uitbarsting heeft.

Op 15 augustus 2015 was er een uitbarsting van alleen as, maar men verwacht binnenkort een echte zware uitbarsting omdat tot nu toe de vulkaan gemiddeld elke 150 jaar uitgebarsten is.

Na het bezoek aan het Nationale Park werden we naar Baños gebracht, onze uitvalsbasis voor de komende 3 dagen.

We hebben wel al geluk gehad, het zijn hier Maria-feesten. Gedurende de hele maand oktober is er elke avond een feest ter nagedachtenis van Maria, en daar de mensen hier nogal Katholiek zijn, wordt er goed gevierd. We hadden al zang en dans, Mariachiezangers, optochten en vooral vuurwerk. Door heel de stad is er al de hele avond vuurwerk, elke wijk heeft zo zijn eigen ding. Maria verering is hier precies iets meer dan 'te Lourdes op de bergen' zingen.

19 oktober

Vanmorgen om 7.20 hebben we de bus genomen van Otavalo naar Quito. Volgens het uurrooster duurt deze rit 3 uur maar dat is afhankelijk van het verkeer en kan net zo goed meer dan minder zijn en we moesten om 12.00 in het kantoor zijn van het agentschap dat ons verder brengt vanuit Quito naar Cotapaxie.

Zicht op Quito met in het midden de Basiliek 

Het verkeer viel dus mee en we waren al om half 11 daar.

Voordeel, want we waren zonder ontbijt of koffie vertrokken. Nu dus tijd om die schade alvast in te halen.

Stipt om 12 uur was onze chauffeur er en konden we op weg naar onze volgende overnachtingsplaats El Porvenir nabij de Cotapaxi vulkaan. El Porvenir is een Hacienda waar ook een hotel aan verbonden is. Je kan hier paardrijden en ook enkele mooie wandelingen doen.

Hacienda El Porvanir

De weg er naartoe was voor de helft de Panamericana en voor de helft een secundaire weg die hoe langer hoe slechter en hoe steiler werd. Na bijna 2 uur kwamen we aan op een hoogte van 3850 m aan onze Hacienda. Het zag er al direct super uit! Bij de incheck kregen we één van de waarschijnlijk beste kamers met dakvenster en zicht op de Cotapaxi vulkaan.

Het was een super heldere dag vandaag, we hadden dus het geluk om de vulkaan en de omliggende 5000ers in hun volle glorie te kunnen bewonderen.

Wandeling gemaakt in de buurt en gaan kijken naar de plaatselijke paarden en de Llama's. De zon was nog uitbundig aanwezig en het was nog aangenaam buiten, een uurtje later zijn we extra trui en vest en ik ook sjaal moeten gaan aandoen, want het werd echt héél koud. 
 
 

Intussen waren ze op onze kamer het stoofje ook al komen aansteken en was het gelukkig lekker warm toen we terug kwamen.

De temperatuur is hier echt niet hoog, ik vraag me af of het nu nog niet vriest (het is bijna 9 uur 's avonds).

In de salon van de hacienda hebben we intussen al heel wat leuke gesprekken gehad. Er is een internationale groep jongeren, ik denk dat we intussen al met allemaal een klapke hebben gedaan. Er is een alleen reizende Columbiaan die ons al heel waterachtig gemaakt heeft naar zijn land en er is een groep Fransen die er van geschrokken waren ook nog plots Frans te horen van ons....

Sfeer genoeg hier in alle geval! De jongeren hebben al een plek in de stal toegewezen gekregen om party te houden vanavond, en we zijn in alle geval al uitgenodigd.

Otavalo en omgeving

Om 5.50 u worden we gewekt met het het luide geschal van het Nationale Volkslied. Vijf minuten later volgden dan de dorpsaankondigen. Wie is er geboren, gestorven, getrouwd. Wie verkoopt er iets en dat kan van alles zijn zelfs tot bereide maaltijden toe, of vlees of enkele avocado's . Na 6 uur is hier geen kat meer die nog slaapt. En dan valt het blijkbaar nogal mee want het vorige dorpshoofd begon om 4 uur 's morgens met luide muziek te spelen en daarna de aankondigingen. Hij ging ervan uit dat de mensen 's morgens beter luisteren naar wat er gezegd wordt....

Om 6.15 is Sinaï naar 't school vertrokken en om 8 uur hebben we samen met Ana, Heidi naar de crèche gebracht.

En toen was de rust teruggekeerd in het dorp. De kinderen zitten op school, de mannen zijn aan 't werk, de vrouwen hebben rust tot ongeveer 2 uur vanmiddag, dan komen de kinderen weer thuis en ietskes later de mannen ook.

Als ontbijt hadden we vanmorgen rijst met gebakken banaan en een beetje kaas en zelfgebakken,broodjes en banaan dit alles met citroenthee en vers fruitsap.

Om iets voor 9 werden we afgehaald en terug naar Otavalo gebracht, naar het hotel waar we de volgende nacht gaan doorbrengen. In dit hotel worden we afgehaald door onze gids voor vandaag. Zij gaat ons rondrijden in en rondom Otavalo en en zo enkele belangrijke en interessante dingen laten zien.

We reden onder andere naar Iluman waar we een hoedenmakerij bezochten, hier worden de typische Ecuadoriaanse hoeden gemaakt, een heel arbeidsintensief werk en eigenlijk zijn het dure pareltjes voor de doorsnee mensen die ze hier kopen en dragen.

We reden naar Peguchi 

– een ander klein dorpje rond Otavalo – en daar bezochten we een weverij, zagen hoe de typische tapijten, maar ook kleding geweven werd en hoe de felle kleuren met natuurlijke kleurstoffen gemaakt werden.

Ook kregen we een rondleiding in een atelier waar de typische Ecuadoriaanse muziekinstrumenten gemaakt werden. 

Tevens is dit de thuisbasis van één van die groepen die vroeger bij ons ook nogal een te zien was op markten en pleinen. Tegenwoordig zien we ze niet zoveel meer door de strengere regels die er bij ons gelden op straatmuzikanten, maar het was toendertijd in alle geval wel authentiek, dat is mij vandaag wel duidelijk geworden.

Vanmiddag zijn we met onze gids typisch Ecuadoriaans gaan lunchen. Keilekker en goedkoop. Guido trakteerde en hij was voor eten voor 3 personen de volle $ 4,5 kwijt.

We aten fritada, dat is varkensvlees lekker klaargemaakt met gepofte en gekookte mais, bakbanaan en een soort puree-achtige koekjes en een lekker sausje en cevice van groenten.

De rest van de dag hebben we nog een beetje door de stad gelopen, zijn nog eens naar de Plaza de Ponchos geweest, dan moesten we effen schuilen voor de regen, daarna nog een wandeling en de dag was zo weer voorbij.

Vanavond zijn we ter gelegenheid van onze 25 ste huwelijksverjaardag eerst een lekkere Pisco Sour gaan drinken en daarna pepersteak met frietjes gaan eten.

Zo en we zijn intussen al één dag in El Campo ( het platteland) en ik sta alweer vol beten – 7 beten op één enkel en nog wat andere . Wij dus daarstraks hier naar de farmacia voor een goed insectenmiddel. Nu werd mij aangeraden vitamine B te nemen, hierdoor zou het lichaam een geur afgeven die oninteressant is voor insecten en zouden ze niet meer bijten. Lijkt mij een logische verklaring, maar waarom weet men zulke dingen dan bij ons niet?

Vanaf morgen staan er dus vitamine B op het menu, baat het niet het schaadt ook niet.